Een winnend lot of een betaalde baan?

Beste Recruiters, wellicht kunnen jullie mij uit de droom helpen? Want ik snap het soms echt niet meer. Ik begrijp dat mensen met een chronische ziekte, handicap of beperking het moeilijk hebben om een baan te vinden. Dat dit ook geldt voor mensen die een ziekte hebben overwonnen, snap ik al een stuk minder. Maar dat ook kerngezonde, energieke en zeer werkwillige mensen zoals ik, die ook nog eens fulltime beschikbaar zijn, universitair geschoold en met twintig jaar werkervaring geen betaalde baan kunnen vinden, daar snap ik nou helemaal niks van. Jullie wel?

Een winnend lot of een betaalde baan - Irma Woud

Dagtaak: solliciteren en netwerken

Goed, dat je het na je veertigste niet moet hebben van brieven sturen, is mij wel bekend. Tussen honderden kandidaten beland je als 40-plusser nu eenmaal al snel op de verkeerde stapel. Hoe vetgedrukt je ook schrijft dat je helemaal geen hoog salaris eist en domweg een baan wilt om de huur te kunnen betalen (dat schrijf ik niet letterlijk op hoor). Desondanks blijf ik het proberen omdat het de enige vacatures zijn die ik te zien krijg. En omdat ik mezelf altijd heel geschikt vind.

Sinds 2009 heb ik al mijn tijdelijke contracten bemachtigd via mijn netwerk. Een kennis die toevallig hier werkt, een ontmoeting met iemand bij een workshop die zich mij herinnerde, een contact op LinkedIn die reageerde op mijn oproep. Maar sinds vorig jaar blijft het angstig stil binnen mijn netwerk. Zijn de banen op, of zijn ze mijn voortdurende vraag naar werk beu?

Het blijkt lastig om mijn netwerk uit te breiden. Geld voor duur te betalen congressen en workshops waar mensen uit mijn vakgebied komen heb ik niet, en bij de gratis netwerkgelegenheden kom ik vooral werkzoekenden tegen uit totaal andere branches en met vaak een heel andere achtergrond. Ik zie een logistiek medewerker nog niet zo snel aankomen met een leuke baan voor mij als copywriter of communicatieadviseur.

Actief zijn als vrijwilliger en op social media

Natuurlijk spel ik zo ongeveer de tips en trucs van alle sollicitatiegoeroe’s, lees ik alle boeken hierover en volg ik dit allemaal zo veel mogelijk op. Al lukt het me niet om drie maal daags een update over mijn vakgebied te plaatsen op LinkedIn. Ten eerste zijn die updates er niet, ten tweede heb ik daar door vrijwilligerswerk ook geen tijd voor. Maar ik doe mijn best. Daarnaast schrijf ik blogs voor diverse media en Twitter ik er vrolijk op los tenzij ik in een dip zit en alleen nog maar met cynisme kan kijken naar die verrekte arbeidsmarkt die mij tot nu toe met lege handen (en een lege portemonnee) aan de kant laat staan. Het vrijwilligerswerk zorgt er in elk geval voor dat ik me nuttig blijf voelen, en blijf geloven in wat ik te bieden heb, ook al is het niet helemaal werk op het niveau dat ik zoek. Het biedt mij zeker houvast, en het vult de week.

Loterij of trouwen met een miljonair?

Kortom, volgens mij doe ik er alles aan om een baan te vinden. Ik twijfel nog of ik bij de bakker op de hoek zal binnenstappen die een medewerker zoekt, al acht ik mezelf redelijk kansloos met mijn twee linkerhanden en gebrek aan ervaring.

Maar lieve dames en heren Recruiters, wat kan ik dan nog meer en nog beter doen om weer geld te kunnen verdienen met al mijn kwaliteiten? Want ik heb niet genoeg spaargeld om het tot mijn 67e uit te kunnen zingen.

Zelf dacht ik aan het winnen van de loterij of het inruilen van mijn geliefde voor iemand uit de Quote Top 100. 

Deel dit artikel via:
  • 89
  • 0
  • 0
  • Share on Google+ 0
  • 1

Reacties (3)

  1. Xandra:
    28 apr 2015 om 12:02

    Helaas herkenbaar, al zit ik dan nog maar net in het proces. Of je ziet een leuke baan en dan echt een waardeloos salaris (bruto wat ik op dit moment netto verdien). En ik heb nu echt maar een MBO baan. Heb nu ook even een 40+ crisis.

  2. Else Embregts:
    01 mei 2015 om 11:49

    Klaarblijkelijk zijn er zoveel communicatie professionals dat werkgevers gewoon insteken op junioren. Die zijn er genoeg. Als je er een aan een burnout hebt gekregen, probeer je gewoon de volgende. % uitval van jonge professionals door burnout groeit gestaag. Ik weet het: dat is wel heel erg korte termijn denken... maar kijk om je heen. Dat is wat de klok slaat. Korte termijn denken... Misschien moeten we het communicatie vak zelf her-ijken. Insteken op korte termijn en her en der opdrachten scoren voor 150 euro per uur. Een snelle en gladde verkoopcursus van jezelf is dan wel nodig want anders trek je die opdrachten niet binnen.

  3. Miranda:
    03 mei 2015 om 23:27

    Ik ben nu ongeveer een jaar op zoek naar werk. Ik ben zelf wel een out of the box denker. 40 is tenslotte toch het nieuwe 20? ;-)
    In mijn optiek is leeftijd een relatief begrip. Het is meer hoe je in het leven en je werkzaamheden staat. Echter of degenen die kandidaten selecteren daar ook zo over denken?
    Netwerken kan leiden tot gesprekken in een meer informele setting waarin je als 40-jarige kunt laten zien dat je juist door je ervaring genoeg te melden hebt!


Plaats een reactie